Ona po trójce

(…) Niedoskonale boli teraz mnie głowa
Niewartościowe płyną z ust moich słowa
Niezdarnie mur wokół siebie buduję
Niepewnie znowu siebie ratuję

Nie wierzę już nikomu
No może garstce ludzi
Gdy trzeba komuś pomóc
Niewielu chce się trudzić (…)

(…) Sklejam się z drobnych kawałków
Ratuję świat mój zbyt kruchy
Być może już o poranku
Odejdą przeszłości duchy